പശ്ചിമ ഏഷ്യയിലെ സംഘർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ, ഉത്തർപ്രദേശിലെ ഹർദോയ് ജില്ലയിലെ യുവ സംരംഭകൻ ആദി ഉപേന്ദ്ര തിവാരി വൈക്കോൽ, ചാണകം എന്നിവയിൽ നിന്ന് വാതകം നിർമ്മിച്ച് രാജ്യത്തെ സ്വയംപര്യാപ്തമാക്കുകയാണ്. യുകെയിലെ ലിവർപൂൾ സർവകലാശാലയിൽ നിന്ന് എംബിഎ പൂർത്തിയാക്കിയ ആദി തിവാരി ഹാർദോയിൽ യുടിഎം എനർജിക്ക് കീഴിൽ ഒരു കംപ്രസ്ഡ് ബയോഗ്യാസ് (സിബിജി) പ്ലാന്റ് സ്ഥാപിച്ചാണ് ഇന്ധനം നിർമ്മിക്കുന്നത്.

വൈക്കോൽ, കരിമ്പ് ബാഗാസ്, സ്ലറി, ചാണകം എന്നിവയിൽ നിന്നാണ് ഇവിടെ വാതകം നിർമ്മിക്കുന്നത്. പ്ലാന്റിന്റെ നിലവിലെ ഉൽപ്പാദന ശേഷി പ്രതിദിനം 3 മുതൽ 10 ടൺ വരെ ആണ്, ഇത് 12 ടണ്ണായി ഉയർത്താനാണ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. ഇതിലൂടെ 62 പേർക്ക് നേരിട്ടും 100ൽ അധികം പേർക്ക് പരോക്ഷമായും തൊഴിൽ ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. പശ്ചിമേഷ്യൻ പ്രതിസന്ധിയിൽ നിന്ന് ഉടലെടുക്കുന്ന സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചും ഗ്രാമീണ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും ഹിന്ദുസ്ഥാൻ സമാചാർ ആദി തിവാരിയുമായി വിശദമായ സംഭാഷണം നടത്തി.

ചോദ്യംഃ ഹോർമുസ് പ്രതിസന്ധി ആഗോള ഊർജ്ജ വിതരണം തടസ്സപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ഹാർദോയിയിലെ ഈ പ്ലാന്റ് രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയ്ക്ക് എങ്ങനെ സംഭാവന ചെയ്യുന്നു?

ഉത്തരംഃ ഇത് രാജ്യത്തിന്റെ പരമാധികാരവുമായും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയുമായും നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇന്ത്യ തങ്ങളുടെ ക്രൂഡ് ഓയിൽ, പ്രകൃതിവാതകം എന്നിവയുടെ ആവശ്യകതയുടെ ഭൂരിഭാഗവും വിദേശത്ത് നിന്നാണ് ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നത്. നമ്മുടെ ഇറക്കുമതിയുടെ വലിയൊരു ഭാഗം കടന്നുപോകുന്നത് ഹോർമുസ് കടലിടുക്കിലെ ഈ ഇടുങ്ങിയ കടൽ പാതയിലൂടെയാണ്. ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിൽ പിരിമുറുക്കം ഉണ്ടാകുമ്പോഴോ കപ്പലുകൾ നിർത്തുമ്പോഴോ അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയിൽ വാതകത്തിന്റെ വില അപ്രതീക്ഷിതമായി ഉയരുകയും നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ വലിയ വിദേശനാണ്യ ശേഖരം ഇല്ലാതാകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ വിദേശ ആശ്രിതത്വം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനായി ഞങ്ങളുടെ പ്ലാന്റ് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. പുറത്തുനിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്ന വാതകത്തിന് പൂർണ്ണമായും തദ്ദേശീയമായ ഒരു ബദൽ ഞങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന കംപ്രസ്ഡ് ബയോഗ്യാസ് വാഹന ഇന്ധനത്തിനും പാചകവാതകത്തിനും പകരം നേരിട്ട് ഉപയോഗിക്കുന്നു. നമ്മുടെ മണ്ണ്, വൈക്കോൽ, ചാണകം എന്നിവയിൽ നിന്ന് ഊർജ്ജം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ഗുണം നമ്മുടെ കർഷകരിലേക്ക് എത്തുകയാണ്.

ചോദ്യംഃ നിലവിൽ മൂന്ന് ടണ്ണിലധികം ഉൽപ്പാദനമുണ്ട്, ലക്ഷ്യം 12 ടൺ ആണ്. ഇറക്കുമതി ചെലവിലും വിദേശനാണ്യത്തിലും പ്ലാന്റ് എത്ര ലാഭിക്കുന്നു?

ഉത്തരംഃ ശാസ്ത്രപരമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഇത് ഒരു വലിയ സംഭാവനയാണ്. പ്ലാന്റിന്റെ യഥാർത്ഥ ശേഷി പ്രതിദിനം 2.4 ടൺ ആണെങ്കിലും നിലവിൽ ഞങ്ങൾ പ്രതിദിനം 3.5 ടൺ വാതകം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു ടൺ ബയോഗ്യാസ് ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നത് അർത്ഥമാക്കുന്നത് അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയിൽ നിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്ന അതേ അളവിലുള്ള വാതകം നമ്മൾ നേരിട്ട് നിർമ്മിച്ചു എന്നാണ്. നിലവിലെ ഉൽപ്പാദന നിലവാരത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ, പ്രതിവർഷം 1,200 ടണ്ണിലധികം ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്ന ഇന്ധനം ഞങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുകയും വിദേശനാണ്യത്തിൽ രാജ്യത്തിന് കോടിക്കണക്കിന് രൂപ ലാഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രതിദിനം 12 ടൺ എന്ന പൂർണ്ണ ശേഷിയിലേക്ക് ഇത് വികസിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ഞങ്ങൾ പ്രതിവർഷം 4,300 ടണ്ണിലധികം വാതകം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കും. ഇതിനർത്ഥം ഓരോ വർഷവും രാജ്യത്തിന്റെ ഇറക്കുമതി ചെലവിൽ 50 മുതൽ 60 കോടി രൂപ വരെ മൂല്യമുള്ള വിദേശനാണ്യത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ലാഭമാണ്. ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിലെ ഈ പ്ലാന്റിന് ഇത്രയും വലിയ സമ്പാദ്യം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുമ്പോൾ, രാജ്യത്തുടനീളം അത്തരം ആയിരക്കണക്കിന് പ്ലാന്റുകൾ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ രാജ്യത്തിന്റെ ലക്ഷക്കണക്കിന് കോടി രൂപ ലാഭിക്കുമെന്ന് കരുതുക. ഇത് പൂർണ്ണമായും ദേശീയ സേവനവും സാമ്പത്തിക സ്വാശ്രയത്വവുമാണ്.

ചോദ്യംഃ ആഗോള വിപണിയുടെ അസ്ഥിരതയ്ക്കിടയിൽ, ഗ്രാമീണ ബയോഗ്യാസ് പ്ലാന്റുകൾക്ക് രാജ്യത്തിന് വിലനിയന്ത്രണത്തിനുള്ള ഒരു കോട്ടയായി മാറാൻ കഴിയുമോ?

ഉത്തരംഃ തീർച്ചയായും, ഇത് വില ആഘാതങ്ങൾക്കെതിരായ ശക്തമായ പ്രതിരോധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയിൽ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന വാതക വില സാധാരണക്കാരുടെ മേൽ പണപ്പെരുപ്പത്തിന്റെ ഭാരം ചെലുത്തുന്നു. ഞങ്ങളുടെ പ്ലാന്റ് വൈക്കോൽ, ചാണകം, പഞ്ചസാര മില്ലിലെ മാലിന്യങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് വാതകം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു, അതിനാൽ അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയിലെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകൾ അതിന്റെ വിലയെ ബാധിക്കില്ല. സർക്കാർ നടത്തുന്ന എണ്ണക്കമ്പനികൾക്ക് ഞങ്ങൾ ഒരു നിശ്ചിത നിരക്കിൽ വാതകം നൽകുന്നു. അത്തരം പ്ലാന്റുകൾക്ക് ആഭ്യന്തര ഇന്ധന ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനും വിലക്കയറ്റത്തിന്റെ ആഘാതം കുറയ്ക്കാനും കഴിയും.

ചോദ്യംഃ ലിവർപൂളിൽ നിന്ന് ബിരുദം നേടിയ ശേഷം, എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ സുഖകരമായ ജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ച് ഗ്രാമപ്രദേശമായ ഹർദോയിയിലെ ചാണകവും വൈക്കോൽ കൃഷിയും തിരഞ്ഞെടുത്തത്?

ഉത്തരംഃ 2022-ൽ ലിവർപൂൾ സർവകലാശാലയിൽ നിന്ന് ബിരുദം നേടിയ ശേഷം, എനിക്ക് വിദേശത്ത് ഒരു വലിയ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യാനുള്ള ഓപ്ഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ ഞാൻ നാട്ടിലേക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഹാർദോയിയിലെ ചാണകം, വൈക്കോൽ, പഞ്ചസാര മില്ലിലെ മാലിന്യങ്ങൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് പ്രവർത്തനം ആരംഭിക്കാനുള്ള തീരുമാനം പലരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. മാലിന്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉപയോഗപ്രദമായ കാര്യങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാനും ഗ്രാമങ്ങളെ ഊർജ്ജ ഉൽപാദനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാനും കഴിയുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു.

ചോദ്യംഃ വിദേശ ക്ലാസ് മുറികളെക്കുറിച്ചുള്ള സൈദ്ധാന്തിക അറിവും ഗ്രാമീണ യാഥാർത്ഥ്യവും തമ്മിൽ ഉയർന്നുവന്ന ആദ്യത്തെ പ്രായോഗിക വെല്ലുവിളി എന്തായിരുന്നു?

ഉത്തരംഃ ക്ലാസ് മുറികളിൽ, ഫോമുകളിലും ഡാറ്റയിലും എല്ലാം വളരെ ലളിതമാണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും ഗ്രാമീണ ഭൂപ്രകൃതിയുടെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തവും പ്രായോഗികവുമാണ്. 2024ൽ പ്ലാന്റ് ആരംഭിക്കുമ്പോഴുള്ള ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി കർഷകരുടെയും ഗ്രാമവാസികളുടെയും വിശ്വാസം നേടുക എന്നതായിരുന്നു. വൈക്കോൽ, ചാണകം എന്നിവയ്ക്ക് പോലും ഒരു ആധുനിക ചെടി പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് വിശദീകരിക്കേണ്ടിവന്നു. ഞങ്ങൾ കർഷകരുമായി നേരിട്ട് ആശയവിനിമയം നടത്തുകയും കൃത്യസമയത്ത് പണം നൽകുകയും ചെയ്തു. തുടക്കത്തിൽ സംശയാലുക്കളായിരുന്ന കർഷകരും ഇന്ന് ഞങ്ങളോടൊപ്പം ചേർന്നു.

ചോദ്യംഃ ശിക്ഷിക്കാവുന്ന വൈക്കോൽ കത്തിക്കൽ, അത് ഒരു വരുമാന സ്രോതസ്സാണെന്ന് കർഷകരെ എങ്ങനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി?

ഉത്തരംഃ അടുത്ത വിളയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുന്നതിന്റെ സമ്മർദ്ദത്തിൽ വർഷങ്ങളോളം കർഷകർ വൈക്കോൽ കത്തിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി. നിയന്ത്രണങ്ങളും പിഴകളും സർക്കാർ ചുമത്തിയിരുന്നുവെങ്കിലും വിള അവശിഷ്ടങ്ങൾ നീക്കംചെയ്യാൻ കർഷകർക്ക് എളുപ്പമുള്ള മാർഗമില്ലായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കർഷകരിൽ നിന്ന് വൈക്കോൽ കിലോയ്ക്ക് 2 രൂപയ്ക്കും ചാണകം ക്വിന്റലിന് 85 രൂപയ്ക്കും വാങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഇത് കർഷകർക്ക് വൈക്കോൽ കത്തിക്കുന്നതിനുപകരം വിറ്റ് സമ്പാദിക്കാനുള്ള അവസരം നൽകി. ഇപ്പോൾ, വൈക്കോൽ കത്തിക്കുന്നതിനുപകരം, കർഷകർ അത് ശേഖരിച്ച് ഞങ്ങൾക്ക് വിൽക്കുകയാണ്. ഇത് വൈക്കോൽ കത്തിക്കുന്നതിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന മലിനീകരണവും കുറയ്ക്കുന്നു.

ചോദ്യംഃ ചെടി തുടർച്ചയാണെങ്കിലും വിളവെടുപ്പ് സമയം പരിമിതമാണ്. ബാക്കി സമയം അസംസ്കൃത വസ്തുക്കൾ എങ്ങനെ സൂക്ഷിക്കുന്നു?

ഉത്തരംഃ പ്ലാന്റ് പരിസരത്ത് ഏകദേശം മൂന്ന് ഏക്കറിൽ ഞങ്ങൾ ഒരു സംഭരണ സൌകര്യം നിർമ്മിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിളവെടുപ്പിൻറെ രണ്ട്-മൂന്ന് മാസത്തിനുള്ളിൽ അവർ വർഷം മുഴുവനും വൈക്കോൽ, മറ്റ് അസംസ്കൃത വസ്തുക്കൾ എന്നിവ ശേഖരിക്കുന്നു. തീ അണയ്ക്കുന്നതിനായി അഗ്നിശമന ഉപകരണങ്ങൾ, വാട്ടർ സ്പ്രിംഗ്ളറുകൾ, നിരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയുണ്ട്. വിളവെടുപ്പിനുശേഷം എട്ട് മുതൽ ഒമ്പത് മാസം വരെ തടസ്സമില്ലാതെ പ്രവർത്തനം തുടരാൻ ഇത് പ്ലാന്റിനെ അനുവദിക്കുന്നു.

ചോദ്യംഃ അറുപത്തിരണ്ട് നേരിട്ടുള്ളതും പന്ത്രണ്ടുനൂറിലധികം പരോക്ഷവുമായ തൊഴിലവസരങ്ങൾ ഈ പ്ലാന്റ് ഗ്രാമീണ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ പുതിയ കേന്ദ്രമായി മാറിയിട്ടുണ്ടോ?

ഉത്തരംഃ മൊത്തത്തിൽ, ഇത് ഒരു വ്യാവസായിക യൂണിറ്റ് മാത്രമല്ല, സ്വയംപര്യാപ്തമായ ഗ്രാമീണ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെ ജീവിക്കുന്ന ഉദാഹരണമാണ്. ഞങ്ങളുടെ പ്ലാന്റ് 62 പ്രാദേശിക യുവാക്കൾക്ക് നേരിട്ട് തൊഴിൽ നൽകിയിട്ടുണ്ട്, അതേസമയം 1,230 എന്നതിൽ കൂടുതൽ പേർ പരോക്ഷമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സമീപ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആളുകൾ അസംസ്കൃത വസ്തുക്കൾ ട്രാക്ടർ-ട്രോളികൾ വഴി കൊണ്ടുപോകുന്നു. പഞ്ചസാര മില്ലുകളിൽ നിന്ന് മാലി കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ അവർക്ക് ഒരു റൌണ്ടിന് ഒരു രൂപ ലഭിക്കുന്നു. ചാണകം ശേഖരിച്ച് പ്ലാന്റിലേക്ക് എത്തിക്കാനും നിരവധി ഗ്രാമീണർ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഇത് പ്രാദേശിക കർഷകർക്കും ഡ്രൈവർമാർക്കും കന്നുകാലികളെ വളർത്തുന്നവർക്കും ഒരു പുതിയ വരുമാന മാർഗ്ഗം നൽകി.

ചോദ്യംഃ സർക്കാർ എണ്ണക്കമ്പനികളിൽ നിന്നുള്ള പേയ്മെന്റുകളുടെ അവസ്ഥ എന്താണ്? പ്ലാന്റ് പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നത് സാമ്പത്തികമായി ലാഭകരമാണോ?

ഉത്തരംഃ ഈ ക്രമീകരണത്തിനുള്ള ഏകോപന ഏജൻസിയായി കേന്ദ്ര ഗവൺമെന്റ് മേജർ ഗ്യാസ് അണ്ടർടേക്കിംഗിനെ നിയമിച്ചു. പ്ലാന്റിൽ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന വാതകം 250 ബാർ മർദ്ദത്തിൽ പ്രത്യേക സിലിണ്ടറുകളിൽ നിറച്ച് ഷാജഹാൻപൂരിലെ പിപ്രോലയിലെ വിതരണ കേന്ദ്രത്തിലേക്കും അടുത്തുള്ള പമ്പുകളിലേക്കും അയയ്ക്കുന്നു. വായ്പാ തവണകൾ തിരിച്ചടച്ചതിനുശേഷവും ന്യായമായ വരുമാനമുണ്ട്.

ചോദ്യംഃ പ്രധാന പൈപ്പ്ലൈൻ ഗ്രിഡിലേക്ക് നേരിട്ട് വാതകം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന സംവിധാനം നടപ്പാക്കിയിട്ടുണ്ടോ?

ഉത്തരംഃ പ്ലാന്റിൽ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന വാതകം ഉയർന്ന മർദ്ദത്തിൽ സിലിണ്ടറുകളിൽ നിറച്ച് ഷാജഹാൻപൂരിലെ പിപ്രോലയിലെ വിതരണ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്നു. അവിടെ, മർദ്ദം സന്തുലിതമാക്കി നഗര വാതക വിതരണത്തിന്റെ പ്രധാന പൈപ്പ്ലൈനിൽ വാതകം ഉൾപ്പെടുത്തുന്നു. തുടർന്ന് വ്യാവസായിക യൂണിറ്റുകൾ, വാഹനങ്ങൾ, ഗാർഹിക ഉപയോഗം എന്നിവയ്ക്കായി വിവിധ ജില്ലകളിലേക്ക് വാതകം എത്തിക്കുന്നു.

ചോദ്യംഃ രാസവളങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന കിഴിവുകൾ കണക്കിലെടുത്ത് കർഷകർ സസ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ജൈവവളങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

ഉത്തരംഃ ഇത് ഞങ്ങളുടെ പ്ലാന്റിന്റെ ഏറ്റവും വിപ്ലവകരവും ലാഭകരവുമായ വശമാണ്. വാതക ഉൽപാദനത്തെ തുടർന്ന് ഉയർന്ന നിലവാരമുള്ള ജൈവവളവും പ്രകൃതിദത്ത സൾഫറും ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ വളത്തിന്റെ ഉപയോഗം രാസവളങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറയ്ക്കുകയും വിളയുടെ ഗുണനിലവാരവും വിളവും വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മണ്ണിന്റെ ഫലഭൂയിഷ്ഠത നിലനിർത്തുന്നതിനും വളം സബ്സിഡിയുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കുന്നതിനും ഇത് സഹായിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ കർഷകർ തന്നെ വളം ശേഖരിക്കാൻ പ്ലാന്റിലെത്തുകയാണ്.

ചോദ്യംഃ കേന്ദ്രത്തിന്റെ 'സുസ്ഥിര' പദ്ധതിയുടെയും സംസ്ഥാന ജൈവ ഊർജ്ജ നയത്തിന്റെയും പ്രായോഗിക അനുഭവം എങ്ങനെയായിരുന്നു?

ഉത്തരംഃ കേന്ദ്ര ഗവൺമെന്റിന്റെ 'സുസ്ഥിര', 'ഗോവർദ്ധൻ' പദ്ധതികളും ഉത്തർപ്രദേശ് ഗവൺമെന്റിന്റെ ജൈവ ഊർജ്ജ നയവും ഈ മേഖലയ്ക്ക് ഉത്തേജനം നൽകി. തുടക്കത്തിൽ, പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യ കാരണം ആവശ്യമായ അനുമതികൾ ലഭിക്കാൻ സമയമെടുത്തു, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ പ്രക്രിയകൾ എളുപ്പമാവുകയും പുതിയ സംരംഭകർക്ക് പിന്തുണ ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ചോദ്യംഃ ഉൽപ്പാദനം പ്രതിദിനം മൂന്ന് ടണ്ണിൽ നിന്ന് പന്ത്രണ്ട് ടണ്ണായി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിലെ പ്രധാന വെല്ലുവിളി എന്താണ്, മൂലധനമോ ക്രൂഡോ?

ഉത്തരംഃ പ്ലാന്റിൻ്റെ ഉൽപ്പാദന ശേഷി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിലെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി ക്രൂഡിൻ്റെ തുടർച്ചയായ ലഭ്യതയാണ്. ധനസഹായം ഒരു വലിയ പ്രശ്നമല്ല. പ്രതിദിനം 12 ടൺ എന്ന ഉൽപ്പാദന ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിയാലും ക്രൂഡിന് ക്ഷാമം ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ കർഷകരുമായും പഞ്ചസാര മില്ലുകളുമായും വിതരണ ശൃംഖല ശക്തിപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ. നമ്മുടെ പ്രായോഗിക അനുഭവത്തിൽ, ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രശ്നം എല്ലായ്പ്പോഴും അസംസ്കൃത വസ്തുക്കളുടെ ലഭ്യവും തുടർച്ചയായതുമായ ലഭ്യതയാണ്.

--------

Hindusthan Samachar / Sreejith S